Wat mis ik nog steeds de fijne begroetingen die we kregen op reis.

We zijn thuis gekomen met een valies vol vuile was, en een rugzak vol met indrukken en ervaringen.

Thailand is “het land van de eeuwige glimlach”, ik begrijp eindelijk waarom.

De mensen hebben hier weinig tot niets en zijn blij met wat ze hebben, en dat weinige delen ze nog eens met ons, die “Farang”. Want gastvrijheid staat daar voor niets. Het leven is er voor veel mensen zwaar en toch blijven ze blij en vrolijk.

Want…… Een Thai leeft in het nu en maakt zich geen zorgen om morgen, de mensen hier zijn dankbaar voor wat ze hebben.

Bijna onze laatste week vakantie liepen we door de “Mall” onze Bath was op en we wilden wat gaan wisselen bij “ De Super Rich” een kantoor waar je een goede wisselkoers krijgt.

In elke “Mall” heb je winkels, en in de wandelgangen kan je per vierkante meter een standje huren, om jou product te verkopen.

Daar stond dan een heel klein kraampje vol met mooie kleuren en patronen, toen we dichterbij kwamen zagen we dat het sjaals waren. Uiteraard ben ik blijven staan, ik en sjaals dat is hetzelfde als “Imelda Marcos” en haar schoenen in de tijd. Ergens hangt een gekreukt A4 papiertje met uitleg er op, natuurlijk in het Thai.

Vol bewondering voor al die kleuren pracht, mooie patronen en bij het aanraken de kwaliteit blijven we met zes staan aan dat piepkleine kraampje van 1 vierkante meter.

De jonge verkoopster begint een praatje met mijn schoonzus, ik krijg een vertaalde uitleg over hoe zij met een groepje jonge vrouwen een klein project zijn gestart, om op een ecologische manier uit natuurlijke materialen, vooral uit Bamboe draden te spinnen, te kleuren en te weven.

Zo willen zij op hun eigen manier zorg dragen voor hun gezin. Verliefd op de kleuren en de patronen koop ik 2 sjaals.

Dat lieve meisje maakte echt een sprongetje van plezier dat zij haar sjaals mocht verkopen. Prompt krijg ik een korting, nog een paar oorbellen er gratis bij en mijn beloning van de dag.

De grootste glimlach die ik al ooit heb gezien. Zelfs nu zit hij nog op mijn netvlies en ontroerd hij mij nog steeds.

Ze straalde gewoon, aan mijn schoonzusje begon ze te vertellen dat het toen 2 dagen later Moederdag was ( 12 augustus in Thailand) en dat deze verkoop zo veel voor haar betekende.

Ik kreeg een heel diepe “ Wai” bijna een knuffel, die ik met plezier had beantwoord, en na veel bye bye, liepen we alles 6 verder met de grootste glimlach op ons gezicht, blij met haar vreugde en ik net iets gelukkiger met mijn mooie nieuwe sjaals.

Deze jonge dame was een van de vele voorbeelden van simpel gelukkig zijn, die ik hier al heb tegen gekomen.

Wij stellen ons geluk altijd uit, hoe vaak hoor je niet, ik zal gelukkig zijn als ik een maatje kleiner heb, loonsopslag heb gehad, als ik die auto kan kopen, dat paar schoenen heb etc……. Wij zijn vergeten om dankbaar te zijn voor de kleine dingen in het leven.

Hier leggen de mensen hun geluk niet bij het bezit van dingen. Zij vinden het geluk in zichzelf.

Wij streven naar succes, we willen een verschil maken en op hetzelfde moment willen we gelukkig zijn.

Als we dan succes hebben, denken we dat we nog hogere verwachtingen en doelen moeten stellen aan ons geluk.

De manier waarop wij dan reageren als we die doelen niet halen, is dan ook de bepalende factor voor ons geluk. Zo blijven de meesten onder ons ongelukkig of depressief rondlopen.

Dat Thaise meisje haar verkoop aan mij was gewoon die dag de kers op haar taart.    Haar moment van dankbaarheid.